Helaas kunnen we de geboorte van Jezus Christus niet samen vieren.

En daarom een kerstverhaal van Ds. Dees welke zou voorgaan met daarna een link naar heerlijke kerstmuziek.

We wensen u allen een gezegend kerstfeest toe!

de Kerkenraad

 

EEN KERSTVERHAAL…

 

Helaas kunnen de kerstdiensten dit jaar wederom niet doorgaan. Het wordt hopelijk geen jaarlijks terugkerend fenomeen. Maar ondanks alle beperkingen wil dat niet zeggen dat we niet bij het verhaal van God met ons kunnen stil staan. Daarom als hart onder de riem meer een verhaal dit jaar dan een overdenking.

Mede namens mijn man Janco wens ik jullie fijne kerstdagen met een mooie bezinning en een gezegend en gezond 2022.

Vroukje Dees

 

HET VERHAAL DOET DE RONDE

 

Engelen zijn bijzondere wezens. In de Bijbel komen we ze tegen, vooral in de kerstverhalen. Maria en Jozef krijgen van de engelen te horen over wat hen te gebeuren staat. In het boek Jesaja hoofdstuk 52 worden ze in de vreugdeboden genoemd: de vreugdeboden van de Heer maken zijn heil bekend. De vraag is wat doen wij met die boodschap, maken wij Gods heil op aarde bekend, katholiek, protestants, orthodox, koptische, Armeens en wat al niet meer? Daarover wil ik u het volgende verhaal vertellen.

Het gaat over de vergeetachtige engel. Het was in een bewolkte nacht, waarin sterren schuil gingen achter norse wolken, een nacht waarin zelfs de maan niet de kans kreeg te kunnen schijnen op aarde… dat een engel met een speciale vredesopdracht uit de hemel op aarde viel. Pats! Maar dan zo zacht, als alleen engelen kunnen vallen. Het werd wel geweten aan de zwaarte van de opdracht. De feitelijke oorzaak van de val bleef in het ongewisse.

De gevolgen leken echter, gezien de hoogte van de val, reuze mee te vallen: twee vleugels bij de aanhechting afgebroken, dat wel, doch voor het overige slechts een lichte hersenschudding, die alleen een wat vervelend geheugenverlies opleverde. Zo wist de engel zich met geen mogelijkheid meer te herinneren waar hij vandaan kwam en wie, of beter wat, hij eigenlijk was en wat hij, zoals hij het zelf onder woorden bracht, in hemelsnaam op aarde kwam doen.

Nu was dat op aarde niet zo’n probleem, daar de meeste bewoners dat ook niet wisten, maar het leidde er wel toe dat hij wat verwonderd naar de verfomfaaide vleugels keek, en deze toen maar, als onnutte dingen, ophing aan een paar toevallige wilgen, die daar stonden. De engel veegde de ergste modder van zijn mantel en verdween met een nieuwsgierige blik, die vergeetachtigen zo kenmerkt, in het duister van die aardse nacht.

In de hemel echter werd de vermissing van de engel reeds spoedig opgemerkt. Men was daar immers niet gewoon aan onvolkomenheden. Een inderhaast door collega’s uitgevoerde verkenningsvlucht leverde weliswaar de twee vleugels op, maar niet de ooit daaraan gehechte engel. Hoe moest men hem ooit weer terugvinden? Een engel zonder vleugels, was immers in niets te onderscheiden van een mens. Iedereen kon het zijn. Maar nog belangrijker was: wat was er gebeurd met de opdracht die de engel bij zich had? Was die ooit aangekomen?

Eén blik uit de hemel was echter voldoende om het antwoord te vernemen: iets was er mis gegaan, maar dan ook grondig mis. Inmiddels overleefde de engel, die zichzelf vergeten was, zoals mensen plegen te overleven, door na te doen wat anderen deden, door te klagen waar anderen ook klaagden, en door te wensen wat anderen wenselijk achtten. Vergeetachtigheid is ideaal voor inburgering, zo bleek wel. Zo had de engel inmiddels niets tegen migranten in andere wijken, verbeet hij zich bij de beursberichten en vond hij de nieuwe politiek een aanwinst voor … eh nou ja, in het algemeen …

In de kerk deed hij driftig mee of alles wat er gezegd wel klopte naar zijn eigen inmiddels verworven inzichten, want alleen hij kon toch weten wat goed christelijk was en wat niet.

Ja zo kon het gebeuren dat hij op een kwade dag buitenkerkelijk was geworden, wat hij weet aan zijn christelijke opvoeding, die hij natuurlijk nooit gehad had, maar die zo gemeengoed bleek, u snapt wel dat dit verhaal zich niet in Zeeuws Vlaanderen afspeelde, dat ook de gewezen engel er niet aan ontkwam. Hij had nog niet de laatste gegevens over de ontkerkelijking in Nederland gelezen, of misschien toch wel, ach ja hij was ook zo vergeetachtig.

Zo leidde de gevallen engel een aller gewoonst bestaan en zou hij met recht mijn of uw naam kunnen dragen, wat hij waarschijnlijk ook deed. Was er dan niets meer dat hem herinnerde aan zijn oorsprong, van voor zijn val? Weinig, ja, alhoewel, één nacht maakte hem jaar in jaar uit onrustig, dan trilde er iets van binnen, iets van heel ver weg, maar toch ook dichtbij, dan was het alsof het leven niet klopte, … maar wel zijn hart… en alsof er vleugels groeide aan zijn ziel…

Dan herkende hij vaag de liederen die gezongen werden, ook al waren de teksten in de loop van de jaren veranderd, de opdracht uit de hemel: Hoe welkom zijn, op de bergen, de voeten van de vreugdebode die vrede meldt, die een boodschap van heil laat horen en tegen Sion zegt: uw God is koning: want een kind is ons geboren, een zoon is ons gegeven. Ja dat ging ergens over, dan klonk er iets van vrede, dat zette zijn binnenste in vuur en vlam. Voor de mensen een welbehagen.. Stille Nacht Heilige Nacht, Davidszoon lang verwacht, die miljoenen eens zaligen zal wordt geboren in Bethlehem stal, Hij der schepselen Heer, Hij der schepselen Heer.

Een kerstboodschap aan mensen die het woord willen laten geschieden. Dan voelde hij zich verbonden met God, met zichzelf en met zijn medemens. Dan wilde hij daarnaar leven! Alhoewel medemens, dan leken de mensen wel engelen. Een vage herinnering kwam bij hem naar boven, waar dat vandaan kwam dat wist hij niet? Maar als een engel zijn missie vergeet, is hij net als een mens, maar een mens die zich zijn roeping indachtig is, is die mens niet net een engel?

Fijne kerstdagen en een gezondheid 2022, denk aan elkaar.